German below
زمین میلرزید. قلبهای زیادی بودند، همه با تپشی تند. زمین کوچک شده بود. رازهای زیادی بودند. رازها به ما راه میدادند تا از میانشان بگذریم. برای او که نه داس داشت و نه ردای مشکی، نه تپش قلب من و نه رازهایم هیچ اهمیتی نداشت.
به من خیره شده بود، انگار که فقط چشمانش به من نگاه کنند و فکرش جای دیگری باشد. گفتم: چند سالی از آشنایی من میگذرد، نه؟
انگار از صدای من به خود آمده باشد، سرش را به زیر انداخت و مختصر گفت: بله. گفتم : میدانی که دوستت ندارم. شاید من تنها کسی نباشم که از تو دل خوشی ندارد. باید غمگین باشی، نه؟
چیزی نگفت.
گفتم تا به حال “خوش آمدی” هم شنیدهای؟
همانطور که سرش را پایین انداخته بود، گفت: بله.
گفتم: دو به شک نبودی وقتی دست توی دست پسرک از روی چرخ و فلک بازار کریسمس پریدی ؟
گفت: دوستش داشتم.
ـ دوستش داشتی؟
– بله، پسرک را دوست داشتم.
– او چطور؟ او هم تو را دوست داشت؟
چیزی نگفت. جلوتر رفتیم. زمین کوچک شده بود. گردی زمین را حس میکردم. دستهایش را جلو آورد. گفتم: اگر دستهای من هم کافی بود، چرخ و فلک از کجا پیدا کنیم؟
زیر پایمان میلرزید. رازها به ما راه میدادند و من به سختی میشنیدم او چه میگفت. چیزی نامفهوم گفت و دوباره سرش را پایین انداخت. چرخش زمین را حس میکردم. سرم داشت گیج میرفت. از او پرسیدم: پسرک سرگیجه داشت؟
گفت: نمیدانم، نپرسیدم.
سرش را بالا آورد و این بار نگاهم کرد. چشمهایش خیس بود. گفت: اگر بگویم دوستت دارم چه میکنی؟
سرگیجه داشتم. زمین خیلی تند میچرخید. پاسخی ندادم. دستهایش را گرفتم. گرمی دستهایش را که حس کردم دیدم انتهای گردی سیاره ی ما پدیدار شد.
گفتم : سرگیجه دارم. چیزی نگفت. دستهایم را فشرد و از بین تمام قلبها و رازها پریدیم.
Die Erde zitterte. Es waren viele, viel zu viele Herzen dort. Sie alle schlugen ungewöhnlich schnell. Die Erde wurde kleiner als normalerweise. Dort waren Geheimnisse, viel zu viele Geheimnisse. Die Geheimnisse öffneten uns einen schmalen Weg. Sie ließen uns durch sie gehen.
Für ihn, der keine Sichel und kein schwarzes Gewand hatte, waren weder mein Herzschlag noch meine Geheimnisse wichtig.
Er starrte mich an, aber nur mit seinen Augen, die Gedanken schienen anderswo zu sein.
Ich fragte ihn: Wir kennen uns schon seit einigen Jahren, richtig?
Es schien, dass meine Frage ihn aus seinen Gedanken erweckte. Er neigte seinen Kopf und antwortete kurz angebunden: ja.
Ich fragte: Hattest du keine Zweifel, als du die Hände dieses Jungen genommen hast und mit ihm vom Riesenrad auf dem Weihnachstmarkt gesprungen bist?
Er sagte: Ich habe ihn geliebt.
– Du hast ihn geliebt?
– Ja, ich liebte diesen kleinen Jungen.
– Was ist mit ihm, hat er dich auch geliebt?
Er sagte nichts.
Wir gingen weiter, die Erde wurde kleiner, ich fühlte ihre Rundheit.
Er brachte seine Hände in die Nähe von meinen.
Ich sagte: Selbst wenn meine Hände genug wären, wie finden wir jetzt ein Riesenrad? Ich fühlte die Rundheit der Erde, mir wurde schlecht davon.
Ich fragte ihn: war dem Jungen schlecht?
Er sagte: Ich weiß es nicht, ich habe ihn nicht gefragt.
Er schaute mir wieder in die Augen: Seine Augen waren nass. Er sagte: Was würdest du machen, wenn ich dir sagen würde, dass ich dich liebe?
Mein Kopf drehte sich. Ich antwortete nicht. Ich nahm seine Hände. Ich fühlte die Wärme seiner Hände, ich schaute und konnte das Ende des kleinen Balls sehen, auf dem wir gingen.
Ich sagte: Mein Kopf… ich möchte mich übergeben…
Er sagte nichts. Er drückte sanft meine Hände. Die Geheimnisse sahen uns sanft an und zeigten uns mit ihren vielen Fingern den Weg.
Wir sprangen…
Köln, 2019
